Opis
TOM VII KOLEKCJA ARS DIAVOLI – BIBLIOTEKA DIABOLOGICZNA
Franz Hartmann „Tajemne wiadomości z Koła Tybetańskich Mistrzów”
„Tajemne wiadomości z Koła Tybetańskich Mistrzów” stanowi jedno z najbardziej intrygujących świadectw kontaktu zachodniego okultyzmu z ezoteryczną mądrością Wschodu. Jej autorem jest doktor Franz Hartmann (1838–1912) – lekarz, teozof, okultysta, bliski współpracownik H. P. Bławatskiej, a zarazem jeden z kluczowych uczestników epoki duchowego przebudzenia, jaka rozkwitła na przełomie XIX i XX wieku.
Na kartach tej niezwykłej publikacji Hartmann przedstawia szereg listów i nauk, które otrzymał w tajemniczy sposób od adeptów Koła Tybetańskich Mistrzów podczas swojego pobytu w Adyar, w latach 1883–1884. Ich treść dotyczy najgłębszych aspektów duchowego rozwoju: struktury duszy, losów po śmierci, karmy, reinkarnacji, ewolucji duchowej ludzkości, jogi, związków między materią a duchem, a także istnienia niewidzialnych światów i istot zamieszkujących wyższe (lub niższe) wymiary.
Pojawiają się tu wizje Shambali, opisy stanu Devachan i Avitchi, nauki o siedmiu pryncypach człowieka i wszechświata, a także mistyczne rozważania nad istotą Nirwany, znaczeniem snu, duchową anatomią ciała, inkarnacją oraz miejscem ludzkości w porządku kosmicznym.
Całość oparta jest na fundamencie teozoficznym i stanowi naturalne uzupełnienie dzieł Heleny Bławatskiej, takich jak „Tajemna doktryna” i „Głos milczenia”. To także nieoceniony dokument epoki, w której Europa wsłuchiwała się w szept Wschodu, szukając prapoczątków i źródeł duchowej wiedzy – i być może odnajdując je w naukach płynących z pustkowi Tybetu.
NAJWAŻNIEJSZE ZAGADNIENIA:
Dążenie do wtajemniczenia. O postępie duchowym. Pojęcie czasu w materii i duchu. Co należy rozumieć pod nazwą „ludzka monada”. Stan duszy po śmierci. Pożytek dobrych czynów w postępie duchowym. Co nazywamy „jaźnią”. Nirwana. Yoga i Zabobon. Światło astralne i Aura. Oddziaływanie duchowe. Odpowiedzi na pytania. Stosunek płciowy pomiędzy ludźmi i duchami. Siedem zasad w Budowie Wszechświata. Siła życiowa (Thima) i siła wzrastania. Materia. Wieczność i tymczasowość. Budowniczowie Wszechświata. Działalność i spokój we wszechświecie. Nieśmiertelność. Nirwana i siedem pierwiastków. Avaloketiswara. Znaczenie „pieczęci Salomona”. Kwadratura Koła. Słońce i planety. Devachan i Avitchi. Odpowiedzi na zapytania tyczące się różnych stanów po śmierci. Niebo, Piekło i Reinkarnacja. Wspomnienia poprzednich form istnienia i Nirwana. Istoty nieludzkie (Elementalwesen). Lokas (ziemskie, niebieskie i piekielne strefy). Devachan (świat niebieski). Dusza zwierzęca i niebiańska. Zmartwychwstanie w Devachanie. Mieszkańcy powierzchni astralnej. Dusze przywiązane do Ziemi i spirytyzm. Karma. Stan duszy po śmierci ciała. Ewolucja ludzkości na planetach.
TOM VIII KOLEKCJA ARS DIAVOLI – BIBLIOTEKA DIABOLOGICZNA
Grigorij Ottonowicz Mebes „Kurs Encyklopedyczny Okultyzmu”
„Kurs Encyklopedyczny Okultyzmu” barona Grigorija Ottonowicza Mebesa to jedno z najdonioślejszych dzieł literatury okultystycznej XX wieku – systematyczny i spójny wykład wiedzy tajemnej, łączący w sobie tradycję hermetyczną, kabałę, alchemię i elementy nauk masońskich. Powstał na podstawie cyklu wykładów wygłoszonych przez autora w Piotrogrodzie w latach 1911–1912 i od tamtej pory pozostaje fundamentalnym kompendium dla badaczy oraz adeptów nauk okultystycznych, którzy w jego strukturze odnajdują mapę duchowego wtajemniczenia.
Dzieło to ukazuje pełny kształt ezoterycznego „alfabetu misteriów” – od egipskiej symboliki i kabały, poprzez interpretację 22 Wielkich Arkanów Tarota, aż po praktyczne zastosowania astrologii, alchemii i magii ceremonialnej. Mebes nie tylko wyjaśnia sens symboli, lecz także odsłania ich głębokie powiązania z procesem duchowego rozwoju człowieka, jego wewnętrzną transformacją i stopniową reintegracją z wyższymi poziomami świadomości.
Polskie wydanie w kolekcji Ars Diavoli – Biblioteka Diabologiczna oparte zostało na historycznym przekładzie Karola „Chiromanta” Chobota z 1921 roku. Tekst został poddany gruntownej rewizji, uwspółcześnieniu i uzupełnieniu na podstawie rosyjskiego oryginału: „Курс энциклопедии оккультизма”. Dzięki temu po raz pierwszy polski czytelnik otrzymuje integralne i pełne wydanie tego niezwykłego traktatu – dzieła, które od ponad wieku inspiruje środowiska okultystyczne na całym świecie.
NAJWAŻNIEJSZE ZAGADNIENIA:
- Podstawy metodologiczne okultyzmu – rozróżnienie secretum, arcanum, mysterium oraz zasada analogii (Tablica Szmaragdowa, „jak na górze, tak na dole”).
- Struktura wszechświata i człowieka – trzy plany: mentalny, astralny i fizyczny oraz ich odpowiedniki w człowieku (Mens – Anima – Corpus).
- Procesy kosmiczne i antropologiczne – „koagulacja” idei, przejścia między planami, relacje ducha, duszy i ciała.
- Byty subtelne i hierarchie duchowe – aniołowie, duchy kierujące (Spiritus Directores), elementale.
- Zjawiska astralne – eksterioryzacja, wizje, działanie wyobraźni i woli.
- Larwy i egregory – powstawanie i oddziaływanie form astralnych jednostkowych i zbiorowych.
- Tarot jako alfabet misteriów – 22 Wielkie Arkana jako stopnie inicjacji.
- Symbolika arkanów – szczegółowe omówienie kolejnych kart, z potrójnymi tytułami (dla Archetypu, Człowieka i Natury).
- Arytmologiczne rozłożenie arkanów.
- Kabała i hermetyzm – wykorzystanie zasad gematrii, notarikonu, struktury sefirotycznej i prawa analogii.
- Alchemia i magia – proces duchowej transmutacji, kamień filozoficzny, operacje magiczne.
- Praktyki duchowe – medytacja, trening woli, koncentracja, neutralizacja binerów poprzez tworzenie ternerów.
- Cel dzieła – reintegracja człowieka z wyższym porządkiem, odrodzenie duchowe i droga inicjacji jako powrót do stanu nieupadłej ludzkości.
TOM IX KOLEKCJA ARS DIAVOLI – BIBLIOTEKA DIABOLOGICZNA
Papus „Wiedza Magów”
„Wiedza Magów” to klasyczne dzieło okultystyczne autorstwa Papusa (Gérard Encausse), jednego z najważniejszych przedstawicieli francuskiego odrodzenia hermetycznego przełomu XIX i XX wieku.
Autor przedstawia podstawowe założenia starożytnej wiedzy magów, omawiając strukturę człowieka jako mikrokosmosu (ciało fizyczne, ciało astralne, istota psychiczna i Duch), Naturę jako makrokosmos oraz Archetyp jako zasadę boską. Szczególną uwagę poświęca planowi astralnemu jako obszarowi pośredniemu między materią a świadomością, niezbędnemu do zrozumienia zjawisk mediumicznych, magnetyzmu i magii praktycznej.
Istotną część dzieła stanowi analiza relacji między wiedzą, religią i nauką, a także krytyka zarówno skrajnego materializmu, jak i bezrefleksyjnego mistycyzmu. Papus wskazuje okultyzm jako próbę syntezy tych dziedzin, zdolną porządkować zjawiska psychiczne, magnetyczne i spirytualne bez odrzucania racjonalnego myślenia.
„Wiedza Magów” zawiera również rozważania dotyczące siły woli, przeznaczenia oraz roli człowieka jako pośrednika między Naturą a zasadą boską. Okultyzm ukazany jest tu jako narzędzie poznawcze i dyscyplina intelektualna, a nie system wiary czy praktyka religijna.
Niniejsze wznowienie w Ars Diavoli – Biblioteka Diabologiczna zostało uzupełnione o fragmenty ocenzurowane we wcześniejszych polskich edycjach, przywracając publikacji jej źródłowy kształt. Całość uzupełnia bogata oprawa ilustracyjna, opracowana specjalnie dla tego wydania, podkreślająca kolekcjonerski i bibliofilski charakter książki.
TOM X KOLEKCJA ARS DIAVOLI – BIBLIOTEKA DIABOLOGICZNA
Fulcanelli „Tajemnica Katedr i ezoteryczna interpretacja symboli hermetycznych Wielkiego Dzieła”
„Tajemnica Katedr i ezoteryczna interpretacja symboli hermetycznych Wielkiego Dzieła” autorstwa legendarnego Fulcanelliego – to jedno z najważniejszych dzieł nowoczesnej literatury alchemicznej. Książka po raz pierwszy ukazuje się w przekładzie na język polski, w roku setnej rocznicy pierwszego wydania francuskiego – opublikowanego w Paryżu w 1926 roku przez Jean Schémita. Dzieło opatrzone zostało przedmową ucznia Fulcanelliego – Eugène’a Canselieta i ilustrowana słynnymi tablicami Juliena Champagne’a, zawartymi w pierwszym oryginalnym wydaniu.
Fulcanelli prowadzi czytelnika przez labirynt argotyckich tajemnic, reliefów, emblematów i kamiennych figur, aby ukazać, że katedry są zakodowanymi traktatami alchemicznymi – spuścizną Mędrców, którzy zapisali w kamieniu sekret Wielkiego Dzieła. To świadectwo świętej architektury, ale również refleksja nad duchowym wymiarem materii, cierpliwą drogą adepta i światłem, które odsłania się dopiero przed tym, kto potrafi odczytywać znaki.
Katedry jawią się w tym ujęciu jako pradawne rezonatory energii – przestrzenie ukształtowane według praw harmonii, świętej geometrii, wibracji i symbolu, zdolne przenikać ludzką świadomość i uruchamiać proces wewnętrznej przemiany, prowadzącej ku głębszemu poznaniu natury człowieka i świata. Ukryty alfabet alchemii, którego rąbka uchyla Fulcanelli, zdaje się jedynie pierwszym złamaniem pieczęci większej tajemnicy – tropem prowadzącym ku zrozumieniu rzeczywistej funkcji tych argotyckich budowli.
